Je wordt in het leven vaak met verlies geconfronteerd. In de natuur, bij dieren, bij mensen rondom je - alles komt en gaat. “Plant, dier en mens komen en gaan nu eenmaal. Sterven zullen we allen,” schreef mijn papa toen hij ongeneeslijk ziek was.

Misschien kijk ik daardoor anders naar wat verdwijnt. Niet alleen vanuit verdriet, maar ook met aandacht, respect en ontzag voor wat ooit heeft bestaan. Voor mij is fotografie een manier om met verschillende vormen van verlies om te gaan en stil te staan bij wat achterblijft.

Door mijn eigen botziekte kijk ik anders naar breekbaarheid, maar ook naar steun, houvast en de kracht om recht te blijven. Botten zijn wat ons draagt, wat ons vorm geeft en overeind houdt, vaak onzichtbaar onder de oppervlakte. Voor mij zijn ze niet enkel vormen of resten, maar dragers van leven, herinnering en kwetsbaarheid.

Daardoor worden mijn onderwerpen meer dan objecten. Waar het zachte weefsel verdwijnt, blijven botten achter: soms sterk, soms broos, maar niet zomaar verdwenen. Ze dragen nog de vorm van wat geleefd heeft. Door licht te laten vallen op wat stil of vergeten is, krijgt wat achterblijft opnieuw betekenis.

In mijn beelden zoek ik geen einde, maar een andere vorm van bestaan. Ik hoop dat mensen daarin niet alleen vergankelijkheid zien, maar ook schoonheid, aanwezigheid en kracht.